Shane MacGowan: U2, Hozier en Glen Hansard brengen Pogues-nummers op eerbetoonalbum
Luister naar A Rainy Night in Soho, en vervolgens naar Bottle of Smoke. In het eerste nummer lijkt de tijd te vertragen…
Aucun contenu trouvé.
Luister naar A Rainy Night in Soho, en vervolgens naar Bottle of Smoke. In het eerste nummer lijkt de tijd te vertragen…
The Pogues is een Ierse band met rock/folk-invloeden. Hun muziek combineert traditionele Ierse muziek met de energie van de rock-punk uit de jaren 80/90, waarbij elektrische gitaren perfect samengaan met traditionele instrumenten zoals de bodhrán, tin whistle, accordeon en mandoline. Velen beschouwen deze Ierse band als een van de grootste van Ierland, samen met de Chieftains en de Dubliners.
Het begon allemaal in 1982 in Londen, toen een kleine muziekgroep werd gevormd onder de naam “Pogue Mahone”. Deze naam is eigenlijk een Engelse transcriptie van de Gaelische uitdrukking “Póg mo thóin“, wat “Kus mijn kont” betekent. Destijds bestond de band uit 6 muzikanten, waaronder:
Hun carrière begon op straat en in pubs, waar ze zowel traditionele Ierse nummers als originele composities van de band speelden. Jaar na jaar wonnen ze aan bekendheid en kregen ze de kans om op grotere podia te spelen, waaronder als voorprogramma van The Clash in 1984.
Vanaf 1985 besloten ze de naam “Pogues” aan te nemen, nadat ze bij veel radiostations werden geweigerd vanwege de vulgaire aard van hun oorspronkelijke naam. Ze brachten hun eerste album “Red Roses for Me” uit, dat een groot succes werd.
In de tussentijd voegde Phil Chevron zich bij de band en namen de Pogues een nieuw album op: “Rum, Sodomy & the Lash“, geproduceerd door Elvis Costello. De titel verwijst naar een uitspraak die Winston Churchill zou hebben gedaan over de leefomstandigheden van de Britse marine. Bassiste Cait O’Riordan kondigde kort daarna haar vertrek aan na haar huwelijk met Elvis Costello. Darryl Hunt nam haar plaats in, en multi-instrumentalist Terry Woods voegde zich ook bij de band.
Pas in deze periode begon Shane MacGowan een nogal losbandig leven te leiden. Hij balanceerde tussen drugs en alcohol, kwam veel aan, stond bekend om zijn vulgaire gedrag en problemen met de politie. Dit had een grote negatieve invloed op het imago van de hele band.
Op muzikaal gebied namen de Pogues deel aan diverse projecten, componeerden ze soundtracks voor films en namen ze samen met de Chieftains het onmisbare nummer “The Wild Rover” op. In 1988 brachten ze het album “If I Should Fall from Grace with God” uit, met een hit die een wereldwijde klassieker werd: “Fairytale of New York“, een kerstlied dat de nummer 1-positie behaalde in Ierland en het Verenigd Koninkrijk.
Het succes was enorm, maar werd enigszins overschaduwd door het steeds gewelddadiger en oncontroleerbaarder gedrag van Shane MacGowan. Hoewel hij sinds het begin de leider van de band was, verliet MacGowan de groep in 1991, waardoor de band minder effectief werd dan toen hij zong en de teksten schreef. De Pogues gingen echter door zonder hem tot 1996, na het uitbrengen van twee minder succesvolle albums. De band raakte snel uitgeput na het vertrek van hun leider en besloot in 1996 te stoppen.
Ze kwamen alleen uitzonderlijk weer samen in 2001 en 2004 voor enkele concerten in Europa en de Verenigde Staten, met de bijzondere deelname van Shane MacGowan…