Dónal Lunny
In een Iers muziekensemble gaat de aandacht al snel uit naar de viool, de fluit of de zang. Dónal Lunny liet ook…
In een Iers muziekensemble gaat de aandacht al snel uit naar de viool, de fluit of de zang. Dónal Lunny liet ook…
Hij stond niet altijd op de voorgrond, maar zijn spel veranderde de manier waarop je naar de anderen luisterde. Onder een stem,…
Wereldberoemd om hun Ierse folk muziek, is The Planxty een Ierse band bestaande uit 4 zeer getalenteerde muzikanten. Opgericht in de jaren 70, wist de groep een nieuwe dynamiek te brengen in de Ierse muziek, zowel in Ierland als daarbuiten.
Het begon allemaal in 1969, toen Christy Moore, een Ierse gitarist uit County Kildare, zijn eerste album wilde opnemen, getiteld “Paddy on the Road”. Hij wilde het nog beter doen en besloot een tweede album op te nemen, samen met 3 vrienden:
De 4 vrienden vormden toen de groep “CLAD”, een naam die de initialen van elk lid vertegenwoordigde. Deze naam bleef niet lang bestaan en al snel namen ze de naam Planxty aan, een term die in het Gaelic “op de gezondheid van…” betekent.
De 4 muzikanten wilden de fundamenten van de traditionele Ierse muziek uit de jaren 70 opschudden door nieuwe klanken te mengen met traditionele instrumenten. Ze brachten de uilleann pipe (de Ierse doedelzak), de bodhrán en andere Ierse instrumenten weer in de mode. Ze voegden bouzoukis, draailieren en akoestische gitaren toe met een prachtig dansbaar ritme om vernieuwende nummers te creëren.
Hun eerste concert vond plaats in Donovan (Co. Galway) en was een onverwacht groot succes. Al snel werden ze benaderd door Polydor Records, een platenmaatschappij die hen een exclusief contract van £30.000 aanbood voor het opnemen van 6 albums.
The Planxty gingen aan het werk en namen achtereenvolgens “Prosperous”, “Planxty – The Black Album”, “The Well Below the Valley” en ten slotte “Cold Blow & the Rainy Night” op. Elk album werd met hetzelfde succes ontvangen als hun eerste live optreden in Donovan.
Januari 1979 markeert het begin van de grootste tournee van de band. Deze eindigde op 11 juni in het Dublin Stadium na het doorkruisen van 8 landen met 54 concerten.
Christy Moore was echter niet tevreden met het tourritme, dat hij te vermoeiend vond en te zeer gericht op winst. (Christy Moore is een idealist en houdt er niet van “fans en geld te verzamelen“, zoals hij later zei). Hij besloot de band in 1975 te verlaten.
Paul Brady, een getalenteerde zanger en gitarist, bood zich aan om hem te vervangen. De band nam toen nog 3 albums op: “After the Break”, “The Woman I Loved So Well” en “Words & Music”. Na een korte tour stemde de band in 2004 voor hun uiteenvallen…