À découvrir
Aucun contenu trouvé.
Aucun contenu trouvé.
Het heeft eeuwen van strijd, gevechten en verzet gekost voordat Ierland zijn geopolitieke onafhankelijkheid van het Verenigd Koninkrijk kon bereiken. Na vele mislukkingen en mislukte gevechten vond Ierland uiteindelijk zijn redding in de 20e eeuw. Zo is het gegaan…
We bevinden ons aan het begin van de jaren 1910 in Ierland. Al eeuwenlang leeft het Smaragd Eiland onder het juk van het Britse Rijk. Ierland wordt feitelijk beschouwd als een Engels gebied: de Britten leggen hun aanwezigheid op, mishandelen de Ieren door hen hun meest fundamentele burgerrechten te ontnemen en profiteren van de hulpbronnen van het eiland voor hun economische evenwicht.
In die tijd is het gebied verdeeld door ideologische en identitaire conflicten. Ten eerste omdat de Ieren overwegend katholiek zijn (terwijl de Britten protestants zijn), maar ook omdat de Ierse bevolking uitgeput en sterk verarmd is door de vroegere wreedheden van de Britten.
Ter herinnering, Ierland heeft onder andere de Grote Hongersnood (1845-1848) enkele jaren eerder doorgemaakt. Een crisis waarbij Groot-Brittannië opviel door zijn opzettelijke inactiviteit, wat tussen de 500.000 en 1 miljoen doden veroorzaakte.
Een situatie die de spanningen tussen Ieren en Britten bleef aanwakkeren… tot de 20e eeuw.
In die tijd namen veel Ierse intellectuelen het nationalistische gedachtegoed aan. Voor hen was het genoeg geweest. Ierland is een land dat zijn onafhankelijkheid moet winnen en een einde moet maken aan het koloniale regime van de Engelsen.
Terwijl Europa midden in de wereldoorlog zit, besluiten de Ierse nationalisten op 24 april 1916 een opstand te organiseren. Het doel is duidelijk: de bolwerken van Dublin innemen en de geboorte van de Ierse Republiek uitroepen.
Hiervoor worden verschillende onafhankelijkheidsgroepen gemobiliseerd: de Irish Citizen Army, de Irish Volunteers Force en de Irish Republican Brotherhood. Deze drie gewapende groepen nemen onder andere het General Post Office in Dublin, het Mendicity Institute en de Four Courts (rechtbank), de Jacobs-biscuitfabriek, de Boland-molens en het station Westland Row in.
Patrick Pearse, een van de leiders van de opstand, roept dan de Ierse Republiek uit…
Helaas mobiliseerde de opstand niet genoeg mannen en vrouwen. Al snel mobiliseerde het Engelse leger, bombardeerde de onafhankelijkheidstroepen en wist hen uiteindelijk te neutraliseren.
Bijvoorbeeld werden de meeste leiders van de beweging geëxecuteerd, wat verontwaardiging en een golf van verzet onder de Ierse bevolking veroorzaakte.
De opstand leidde tot een onafhankelijkheidsoorlog. Ierse soldaten tijdens de burgeroorlog – Publiek domein
Hoewel de Paasopstand faalde, versterkte het de woede en de wil van de nationalisten in hun onafhankelijkheidsstreven. Al snel richtten de nationalisten een politieke partij op genaamd “Sinn Féin”. Deze partij had als ideologie het verkrijgen van Ierse onafhankelijkheid en werd kort daarna illegaal verklaard door de regering in Londen.
Vanaf dat moment besloten nationalistische leiders zoals Michael Collins en Eamon De Valera om via guerrillatactieken te vechten. Ze organiseerden aanslagen en snelle acties via het gewapende deel van de IRA, een Ierse nationalistische militie.
Al snel escaleerde dit tot een bredere conflict. De onafhankelijkheidsoorlog brak uit in 1919 en eindigde in 1921. Op dat moment organiseerde de regering in Londen onderhandelingen met Michael Collins en Arthur Griffith… De oorlog had Engeland zwaar gekost: economisch verstikt besloot het concessies te doen.
Het “Verdrag van Londen” werd toen ondertekend en maakte de oprichting van een Vrije Staat Ierland officieel, onder trouw aan Engeland… In ruil daarvoor behield het Verenigd Koninkrijk Ulster (Noord-Ierland).
Een beslissing die niet bij alle Ieren in goede aarde viel. De annexatie van het noorden werd door velen gezien als een schandaal en een puur verraad van een gebied dat geacht werd Iers te zijn.
Er brak toen een burgeroorlog uit, waarbij de Ieren tussen 1922 en 1924 tegen elkaar vochten. Eamon De Valera stond tegenover Michael Collins, en er vonden vele aanslagen en gevechtsscènes plaats in deze periode.
In 1924 liep de oorlog ten einde. De onafhankelijkheidsstrijders konden het niet meer bolwerken en berustten in het idee van een verdeeld Ierland.
Veel later, in 1931, maakte de Westminster-status de onafhankelijkheid van de Ierse Staat officieel. Het zuiden van het land hoefde geen trouw meer te zweren aan Groot-Brittannië en was vrij van elke inmenging…