À découvrir
Aucun contenu trouvé.
Aucun contenu trouvé.
Een eiland. Twee gebieden. De geopolitieke situatie van het eiland Ierland is het gevolg van meerdere eeuwen van felle strijd, waarbij Ierland gedwongen werd onder Engelse bezetting te leven. Een conflict dat tegenwoordig is gekalmeerd, maar dat nog steeds levendig is, vooral in Noord-Ierland…
Het Anglo-Ierse conflict vindt zijn oorsprong in de 12e eeuw, toen rijke Normandiërs uit Engeland besloten plundertochten in Ierland te ondernemen. Destijds landden ze op Ierse bodem, plunderden en verwoestten ze kloosters (waaronder dat van Monasterboice).
Zij hadden een sterke begeerte naar het eiland Ierland. Ze waren van plan het te koloniseren en hun onderdrukking uit te breiden over de Ieren, die zij als eenvoudig en weinig beschaafd beschouwden.
Hun doel was duidelijk: zij wilden zich vestigen en met geweld de Engelse cultuur opleggen op het Ierse grondgebied.
Maar deze invasie viel niet in goede aarde bij de Ieren. Talrijke oorlogen en machtsstrijd volgden elkaar op om Ierland onder de Britse voet te krijgen.
De Engelsen mobiliseerden hun troepen in Ierland, verboden de Ieren het gebruik van het Gaelic (hun traditionele taal), hun muziek en beroofden hen van hun meest fundamentele vrijheden. Tegelijkertijd werden de diep katholieke Ieren opgeroepen zich te bekeren tot het protestantisme.
Een onhoudbare situatie die leidde tot talloze bloedige oorlogen, belegeringen en plunderingen van lokale steden, waarbij ook vrouwen en kinderen werden verkracht en gedood.
Om zijn aanwezigheid in Ierland beter te consolideren, besloot Oliver Cromwell, een Engelse militair, het heft in eigen handen te nemen. In 1649 landde hij met meer dan 12.000 man. Hij plunderde vele Ierse steden, verkrachtte, doodde en vermoordde mannen, vrouwen en kinderen.
Deze daden (bekend als de Cromwelliaanse veroveringen) duurden drie jaar en waren zo bloedig dat de Ierse bevolking daalde van 1.466.000 naar 616.000 inwoners. Een ware slachting.
Tegelijkertijd nodigde Oliver Cromwell Britse kolonisten uit zich in Ulster te vestigen (dit wordt de “Plantages” genoemd). Hij moedigde de komst van hoge Engelse leiders aan en wilde de kolonisatie van de regio uitbreiden. (Dit beleid ligt aan de basis van de huidige situatie in Noord-Ierland, waar Noord-Ieren naast veel Britten moeten leven. Dit heeft het Anglo-Ierse conflict in de 20e eeuw sterk doen escaleren.)
Door de eeuwen heen probeerden vele Ierse rebellen zich te verzetten tegen deze overheersing… tot 1916, het jaar van de Paasopstand, toen de Ieren probeerden Dublin met geweld terug te nemen… tevergeefs.
Er brak een onafhankelijkheidsoorlog uit van 1919-1921. Engeland stond toen de onafhankelijkheid van Zuid-Ierland toe, maar wilde Noord-Ierland onder zijn heerschappij houden.
Een verscheurende situatie die leidde tot een verschrikkelijke burgeroorlog (1922-1924) waarbij Ieren elkaar bevochten over het Verdrag van Londen (het beroemde verdrag dat de annexatie van Noord-Ierland door de Britten mogelijk maakte).
In de jaren 1960 was Noord-Ierland nog steeds in handen van het Verenigd Koninkrijk. Maar gewapende facties bleven strijden over de kwestie van Noord-Ierland. Milities zoals de IRA en de UVF vochten onophoudelijk met bomaanslagen en hevig geweld. Steden als Belfast en Londonderry werden omringd door prikkeldraad, en de gevoelige wijken werden bezet door tanks en Britse troepen.
Er volgden incidenten: Britse troepen schoten op een menigte vreedzame betogers op 30 januari 1972 (bekend als Bloody Sunday). Honderden Noord-Ieren, verdacht van opstand, werden zonder proces opgesloten in lokale gevangenissen…
Het aantal slachtoffers was hoog. Van 1960 tot 1990 overleden meer dan 3480 mensen door rondvliegende kogels, aanslagen en andere guerrilla-acties. Zowel Noord-Ierse republikeinen als Britse loyalisten betreurden slachtoffers.
Tot die dag in 1998, toen Noord-Ierland een historisch akkoord tekende: de Goede Vrijdag-akkoorden. Het ging om vrede sluiten: gewapende milities werden opgeroepen tot ontmanteling en een vredesproces werd ingezet.
Tegenwoordig is Noord-Ierland tot rust gekomen en lijkt het Anglo-Ierse conflict gekalmeerd… ondanks nog enkele voelbare spanningen. Veel orangisten paraderen nog steeds in de zomer door de straten om hun historische overwinning op de Ieren te herdenken… Een situatie die de gevoelige wijken van Belfast en Derry onder spanning zet, waar soms uitbarstingen en geweld plaatsvinden.
De gewelddaden zijn echter nu zeldzaam. De gevoelige wijken zijn weer opengegaan voor anderen en de levenskwaliteit is verbeterd. Reizen daarheen is volkomen veilig.
Het Anglo-Ierse conflict is echter nog niet volledig voorbij: de Brexit lijkt sommige spoken uit het verleden wakker te maken. Bij een harde Brexit (zonder akkoord) zou Noord-Ierland volledig van de rest van Ierland kunnen worden afgesneden. Een rampzalige economische situatie die mogelijk de creatie van een grens en invoering van een zeer ingrijpende douaneregelgeving voor de provincie Noord-Ierland zou vereisen.
Hoewel de situatie nog onduidelijk is, groeit de onvrede. Veel Noord-Ieren voelen zich gegijzeld door het Verenigd Koninkrijk… en roepen op tot een referendum voor de hereniging van Ierland.
Een verzoek dat door het Verenigd Koninkrijk resoluut wordt afgewezen, dat zich nog steeds met alle middelen aan Noord-Ierland vastklampt… tot op heden.