À découvrir
Aucun contenu trouvé.
Aucun contenu trouvé.
The Corrs komen uit Dundalk, in het graafschap Louth, en behoren tot de populairste Ierse bands van de afgelopen dertig jaar. De band bestaat uit drie zussen en hun broer en heeft dankzij een onmiddellijk herkenbare muzikale formule wereldwijd meer dan 40 miljoen albums verkocht.
Hun muziek combineert poprockmelodieën met de klanken van de viool, de tin whistle en de bodhrán. Uit deze ontmoeting tussen hedendaagse productie en Ierse traditie ontstonden nummers als Runaway, What Can I Do, Dreams, So Young en Breathless.
Na een lange pauze, waarin ze zich wijdden aan hun gezin en aan verschillende persoonlijke projecten, kwamen The Corrs in 2015 opnieuw samen. Ze zijn nog steeds actief, hebben opnieuw op grote internationale podia gestaan en zetten hun tournees ook in 2026 voort.
The Corrs zijn de kinderen van Gerry en Jean Corr, twee amateurmuzikanten die in Dundalk woonden. Hun vader werkte onder meer voor de Electricity Supply Board, terwijl hun moeder piano speelde en zong.
Muziek neemt een belangrijke plaats in binnen het gezin. De kinderen leren al op jonge leeftijd verschillende instrumenten bespelen en maken zowel kennis met populaire liederen als met traditionele Ierse melodieën.
Jim en Sharon beginnen samen op te treden, waarna Caroline en Andrea zich bij hen aansluiten. Rond 1990 krijgt de band echt vorm.
Elk lid heeft een eigen rol:
Dankzij deze veelzijdigheid kan de band moeiteloos overschakelen van een akoestische ballade naar een veel sterker geproduceerde popsong en vervolgens naar een instrumentaal nummer dat geïnspireerd is door het traditionele Ierse repertoire.
In 1991 doen de vier familieleden auditie om te verschijnen in The Commitments, de film van Alan Parker over een soulband die wordt gevormd in de volkswijken van Dublin.
Andrea krijgt een kleine gesproken rol, die van Sharon Rabbitte. Jim, Sharon en Caroline verschijnen eveneens op het scherm als muzikanten. Hun bijdrage blijft bescheiden, maar dankzij de auditie ontmoeten ze John Hughes.
John Hughes is onder de indruk van hun potentieel en wordt hun manager. Hij zal een essentiële rol spelen in de ontwikkeling van hun carrière. In tegenstelling tot een vaak herhaalde bewering is de Canadese producer David Foster nooit de manager van The Corrs geweest.
De band begint op te treden in pubs, clubs en kleine zalen. Een optreden in Whelan’s in Dublin trekt onder meer de aandacht van Jean Kennedy Smith, destijds ambassadeur van de Verenigde Staten in Ierland.
The Corrs worden uitgenodigd om tijdens het wereldkampioenschap voetbal van 1994 in Boston op te treden. Dankzij deze bekendheid komen ze dichter bij de Amerikaanse muziekindustrie.
The Corrs ontmoeten David Foster, de beroemde producer die heeft samengewerkt met artiesten als Céline Dion en Whitney Houston. Overtuigd door hun optreden besluit hij hun eerste album te produceren.
Forgiven, Not Forgotten wordt voornamelijk in Californië opgenomen en verschijnt in september 1995 bij de labels 143, Lava en Atlantic Records.
Het album bepaalt onmiddellijk hun muzikale identiteit. Popsongs worden afgewisseld met instrumentale passages waarin viool, tin whistle en bodhrán te horen zijn. Nummers als Runaway, The Right Time en Forgiven, Not Forgotten worden grote successen.
Het album doet het bijzonder goed in Ierland, Australië, Canada, Japan en verschillende Europese landen. De band verzorgt ook enkele voorprogramma’s van Céline Dion, waardoor ze bekend raken bij een breder publiek.
Talk on Corners verschijnt in 1997 en kent in het Verenigd Koninkrijk een tragere start dan verwacht. Het zou echter onjuist zijn om van een gematigd succes te spreken: uiteindelijk wordt het album de grootste commerciële triomf van de band.
De carrière van het album krijgt een nieuwe impuls dankzij een cover van Dreams van Fleetwood Mac, opgenomen voor een album als eerbetoon aan de band. Nieuwe versies van What Can I Do en So Young weten ook de Britse radiozenders te veroveren.
Het concert van The Corrs in de Royal Albert Hall, dat in Londen wordt georganiseerd voor Saint Patrick’s Day 1998 en door de BBC wordt uitgezonden, vormt een ander keerpunt. Het publiek ontdekt er de Ierse dimensie van de band en hun kwaliteiten op het podium.
Talk on Corners bereikt uiteindelijk zes keer de eerste plaats in de Britse hitlijst. Het wordt een van de best verkochte albums van de jaren 90 in het Verenigd Koninkrijk en stuwt ook hun eerste album opnieuw naar de hoogste verkoopregionen.
Op 17 juli 1999 treden The Corrs op voor ongeveer 45.000 mensen in het stadion van Lansdowne Road in Dublin. Dit concert vormt een van de meest iconische momenten uit hun carrière.
Het MTV Unplugged-concert van The Corrs wordt op 5 oktober 1999 opgenomen in de Ardmore Studios, in het graafschap Wicklow. Het vindt dus niet vóór het concert in Lansdowne Road plaats: het wordt enkele maanden later opgenomen.
Omringd door extra muzikanten en een orkest brengt de band hun belangrijkste nummers opnieuw in akoestische arrangementen. Het programma bevat ook een cover van Everybody Hurts van R.E.M. en verschillende traditionele nummers.
Het album en de video die uit deze avond voortkomen, worden internationaal succesvol. Uitvoeringen als Radio, Runaway en What Can I Do worden voor veel fans even belangrijk als de oorspronkelijke versies.
Het concert maakt vooral duidelijk welke rol traditionele instrumenten spelen in de identiteit van The Corrs, een rol die soms wordt afgezwakt door de zeer popgerichte productie van hun studioalbums.
Jean Corr, de moeder van de vier muzikanten, overlijdt in november 1999 na een longziekte. Dit verlies treft de familie diep, juist op het moment dat de band op het hoogtepunt van zijn carrière staat.
In juli 2000 brengen The Corrs In Blue uit. Het album is popgerichter geproduceerd dan de vorige albums en bevat onder meer Breathless, Irresistible en Give Me a Reason.
Breathless wordt een van hun grootste internationale successen en bereikt de eerste plaats in het Verenigd Koninkrijk. Het nummer levert de band ook een nominatie voor de Grammy Awards op.
Deze muzikale ontwikkeling verdeelt soms de liefhebbers van hun eerste opnamen, die de minder sterke aanwezigheid van traditionele muziek betreuren. Tegelijk stelt ze The Corrs in staat om de popradio’s te veroveren en hun internationale status te bevestigen.
Na de compilatie Best of The Corrs uit 2001 en de live-opname Live in Dublin uit 2002 brengt de band in 2004 zijn vierde studioalbum uit: Borrowed Heaven.
Het album bevat onder meer Summer Sunshine, Angel en Long Night. Opnieuw worden pop, vocale harmonieën en Ierse invloeden gecombineerd, zonder de commerciële omvang van Talk on Corners of In Blue te evenaren.
In 2005 nemen The Corrs Home op, een album dat grotendeels gewijd is aan traditionele Ierse liederen. Verschillende nummers komen uit het repertoire dat hun moeder vroeger zong of speelde.
Het is dan ook vooral Home, en niet In Blue, dat moet worden beschouwd als het muzikale eerbetoon van de band aan Jean Corr.
Het album bevat onder meer My Lagan Love, Spancill Hill, Black Is the Colour en Moorlough Shore. De aanpak is minder commercieel, maar door zijn culturele verankering neemt het album een bijzondere plaats in de discografie van The Corrs in.
Na de release van Home zetten de leden van The Corrs de band geleidelijk op pauze. Deze onderbreking houdt geen verband met een conflictueuze breuk. De vier muzikanten willen zich vooral wijden aan hun gezinsleven en persoonlijke projecten.
Andrea Corr bouwt een carrière als actrice uit en brengt twee soloalbums uit: Ten Feet High in 2007 en Lifelines in 2011. Ze treedt ook op in het theater en werkt mee aan verschillende filmproducties.
Sharon Corr brengt intussen verschillende albums uit, waaronder Dream of You in 2010, The Same Sun in 2013 en The Fool and the Scorpion in 2021. Daarnaast blijft ze optreden en samenwerken met andere artiesten.
Deze solocarrières bereiken niet de wereldwijde verkoopcijfers van The Corrs, maar ze kunnen niet eenvoudigweg als mislukkingen worden afgedaan. Ze stellen beide artiesten in staat een persoonlijker repertoire te verkennen en buiten het familiale kader te blijven optreden.
De band kondigt in 2015 zijn reünie aan en brengt in november White Light uit. Het album gaat onder meer over tijd, familie, emigratie en de terugkeer naar muziek.
Het bevat de nummers Bring on the Night, I Do What I Like en Ellis Island. Een internationale tournee begeleidt de release en bevestigt dat de band een trouw publiek behoudt.
In 2017 verschijnt Jupiter Calling, geproduceerd door T Bone Burnett. De opname kiest voor een organischere aanpak, met takes die vaak live zijn opgenomen en een minder gladde productie dan bij de grote pops successen van de band.
De commerciële ontvangst blijft bescheidener, maar het album wordt gewaardeerd om zijn sobere arrangementen en akoestische sfeer. Het is het zevende studioalbum van The Corrs.
Vanaf 2022 en 2023 treden The Corrs vaker op en touren ze door Australië, Nieuw-Zeeland en Azië. Daarna keren ze terug naar de Britse en Ierse podia met een tournee ter ere van het album Talk on Corners.
In 2024 treedt de band onder meer op in Dublin en Londen. Zes van hun studioalbums worden bovendien voor het eerst opnieuw uitgebracht op gekleurd vinyl.
De tournee gaat in 2025 verder met concerten in Ierland, het Verenigd Koninkrijk, Duitsland en Spanje. The Corrs spelen onder meer in Cork en in St Anne’s Park in Dublin.
De band blijft actief in 2026, met verschillende aangekondigde concerten in Spanje en Abu Dhabi. Voor een achtste studioalbum is op de officiële website van The Corrs echter nog geen officiële releasedatum bekendgemaakt.
Jim Corr gebruikt zijn persoonlijke accounts al enkele jaren om controversiële standpunten over uiteenlopende politieke, gezondheids- en milieukwesties te verdedigen.
Tijdens de Covid-19-pandemie uit hij onder meer kritiek op gezondheidsmaatregelen, het dragen van mondmaskers en vaccinatie. Sommige publicaties worden in de Ierse media bestempeld als desinformatie of als complottheorieën.
Zijn deelname aan bijeenkomsten en zijn uitspraken over vaccins veroorzaken verschillende controverses.
Deze standpunten zijn persoonlijk. Andrea, Sharon en Caroline Corr hebben ze niet publiekelijk overgenomen en de band presenteert ze niet als onderdeel van zijn artistieke identiteit.
De studio-discografie van The Corrs omvat zeven albums:
MTV Unplugged en Live in Dublin zijn live opgenomen albums, terwijl Best of The Corrs een compilatie is. Ze mogen daarom niet tot de studioalbums worden gerekend.
Met hun mix van pop, folk en traditionele instrumenten hebben The Corrs bijgedragen aan de verspreiding van een eigentijds beeld van Ierse muziek over de hele wereld. Hun terugkeer op het podium toont dat hun liederen nog steeds een publiek blijven raken dat veel verder reikt dan de generatie die hen in de jaren 90 ontdekte.